Zasady wolnego handlu są mi bliskie. Uważam jednak, że zachowując je, można lekko, administracyjnie wspierać lokalne podmioty gospodarcze – banki spółdzielcze, spółdzielnie oraz małe i średnie firmy. Pomogłoby im na przykład administracyjne hamowanie ekspansji super- i hipermarketów w małych miastach. Przydałoby się też blokowanie ekspansji globokoncernów finansowych.

Gdybym był szefem światowego rządu podpisałbym się pod apelem przeciw protekcjonizmowi. Wolny rynek dobrze  służy ludziom. Dzięki niemu w ciągu ostatnich 20 lat od demontażu komunizmu przez komunistów w Europie i Azji setki milionów ludzi, szczególnie w Chinach i Indiach,  wyrwało się z biedy, a dziesiątki milionów obywateli krajów byłego Układu Warszawskiego poprawiło poziom życia.

Obecny kryzys jest rezultatem wielu zjawisk. Jednym z ważniejszych jest właśnie wejścia na globalny rynek setek milionów  pracowników z Chin, Wietnamu i krajów byłego Układu Warszawskiego.

To sprawiło, że dziesiątki, a może setki  milionów  miejsc pracy w produkcji i usługach przeniesiono z USA, Europy Zachodniej, Japonii i Korei Południowej do krajów rozwijających się w Azji (Indie, Tajlandia, Malezja) i byłych komunistycznych.

Na tym procesie skorzystała i korzysta również Polska.

Na ten proces nałożyły się jeszcze nieprawidłowości w zachodnich instytucjach finansowych. Część z nich była efektem nacisku polityków, by pobudzać popyt, m.in. za pomocą tanich, łatwo dostępnych kredytów.

Jesienią 2008 r. USA doszły do ściany – ani państwo, ani obywatele już nie mogli dalej zadłużać się.

Popyt amerykańskich konsumentów był głównym silnikiem globalnej gospodarki.  Gdy przestał działać, runęła w dół.  Napisałem o tym w artykule „Czeka nas globalny krach” 24 września 2008 r.

Sprawdziło się wszystko o czym wówczas napisałem. Krach jest globalny. W USA, Europie Zachodniej i Japonii jest recesja, spadł PKB. Bezrobocie w USA szybko rośnie. Pojawił się większy protekcjonizm.

Z punktu widzenia interesów Polski protekcjonizm nie jest dobry. Nasz kraj korzysta bowiem na tym, że zagraniczne koncerny budują u nas fabryki i tworzą centra usługowe.

W ostatnich kilku latach liczba realnych miejsc pracy  (w efektywnych firmach, a nie administracji) w Polsce zwiększyła się. 

Dobrze, że Polska jest członkiem Unii Europejskiej. To unijne władze podejmują decyzje o ochronie unijnego rynku przed nieuczciwą zagraniczną konkurencją. Polskie władze w tej sprawie nie mają wiele do powiedzenia, ale polskie organizacje gospodarcze podejmują interwencje we władzach UE w obronie swoich interesów.

Liberałowie, np. Vaclav Klaus, zżymają się na wprowadzanie ceł, np. chroniących rynek UE przed tanimi świecami z Chin.

Apel o zaniechanie protekcjonizmu trzeba byłoby więc skierować do władz UE.

Moim zdaniem, nie zostanie wysłuchany. Protekcjonizm na Zachodzie będzie narastał. Wyborcy tracący pracę i biedniejący z dnia na dzień zmuszą władze do stawiania kolejnych barier.

Znajdą się politycy, którzy postawią na protekcjonizm i zyskają poparcie obywateli.

W Komisji Europejskiej są już zwolennicy protekcjonizmu. Gdy kryzys będzie narastał, będą tworzyli nowe bariery celne i administracyjne. Polskie firmy będą przez te bariery chronione.

Polscy obywatele mają niewielki wpływy na członków Komisji Europejskiej. Nie wybierają ich.

Możemy tylko apelować do unijnych komisarzy.

Zasady wolnego handlu są mi bliskie. Uważam jednak, że zachowując je, można lekko, administracyjnie  wspierać lokalne podmioty gospodarcze – banki spółdzielcze, spółdzielnie oraz małe i średnie firmy. Pomogłoby im na przykład administracyjne hamowanie ekspansji super- i hipermarketów w małych miastach. Przydałoby się też blokowanie ekspansji globokoncernów finansowych w naszym państwie.

Czy to jest protekcjonizm. W pewnym sensie tak.

Obecnie najcenniejszą rzeczą na świecie są  realne miejsca pracy  (w efektywnych firmach, a nie administracji). Trzeba więc je chronić, zachowując elementarne zasady wolnego handlu.

Jerzy Krajewski